مجمع عالی حکمت اسلامی حکمت اسلامی 2423-5105 5 شماره4- پیاپی 19 (زمستان 97) 2019 06 02 Ayatulla Fayyazi on the "Existence" as primary or Secondary Intelligibles وجود مقعول اول یا ثانی، بر اساس دیدگاه استاد فیاضی 127 145 88323 FA مهدی جمالی دانشجوی دکتری فلسفه علوم اجتماعی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) Journal Article 2017 12 17 Primary intelligibles, philosophers hold, are general concepts whose referents exist in the external world. On the contrary, secondary intelligibles or mentally constructed concepts do not have referents in the outside world. People like Suhrawardi who believe in the real primacy of quiddity consider existence as a secondary concept because they hold that existence is merely constructed by the mind and thus is not real. On the other hand, after Mulla Sadra who vindicated the real primacy of existence, his followers were to consider existence and its attributes as primary concepts, because according to them it is existence that really exist by itself in the external world, rather than the quiddity. Nevertheless, they still believe that existence and its attributes are secondary intelligibles. <br />    A few solutions have been proposed to dispel that contradiction. Ayatullah Fayyazi holds that the correct view is that existence as an infinitive is a secondary intelligible and mentally constructed, but as a verbal noun is a primary one and real. Other views are: 1-the general concept of existence qua its generality is not real; 2- the fake concept of existence -viewing the fact that the reality of existence does not come into the mind- is regarded as a secondary intelligible; 3- the secondary philosophical intelligible is interpreted as a concept lacking any independent referent, or as concept secondarily understood, or as a concept made through comparison. All those solutions are invalid . فیلسوفان معتقدند معقولات اولی مفاهیم کلی‌ای هستند که مصادیق آن‌ها در خارج موجود است. بر خلاف معقولات ثانیه یا مفاهیم اعتباری که مصادیق آنها را در خارج نمی‌توان یافت. افرادی همچون شیخ اشراق که معتقد به اصالت ماهیت هستند، به دلیل اینکه وجود را امری غیر خارجی و صرفاً ذهنی می‌دانند، آن را معقول ثانی می‌شمارند. اما با ظهور ملاصدرا و قول به اصالت وجود، باید وجود و صفات آن را معقول اول دانست؛ زیرا وجود حقیقتاً در خارج موجود است. با این حال، هنوز فیلسوفان وجود و صفات آن را معقول ثانی می‌شمارند.<br /> البته وجوهی برای رفع این تناقض گفته شده که دیدگاه صحیح از نظر استاد فیاضی، سخن صدرالمتألهین است که وجود به معنای مصدری را اعتباری و معقول ثانی، و وجود به معنای اسم مصدری را حقیقی و معقول اول معرفی می‌کند. در وجوه دیگر، مفهوم کلی وجود از آن جهت که وجود با وصف کلیت در خارج موجود نیست، یا مفهوم جعلی وجود ـ با توجه به اینکه حقیقت وجود به ذهن نمی‌آید ـ معقول ثانی شمرده شده است و یا اینکه اصطلاح معقول ثانی فلسفی تغییر داده شده است به آنچه مابه‌ازاء مستقل ندارد، یا آنچه در درجه دوم فهمیده می‌شود و یا آنچه از مقایسه به‌دست می‌آید که همه این وجوه مخدوش است. https://fhi.hekmateislami.com/article_88323_5288eb0e18c0baec3d682e42a28013e7.pdf